بی قانون

اول از هرچیز اجازه بدید اسم اثر هنری روی این سریال نگذاریم چونکه اگر بگذاریم واقعا ظلم بزرگی در حق تمام صنعت سینما و تمام دست اندر کاران این صنعت که واقعا خاک صحنه خورده اند کرده ایم. سریال چیزی ماورای لغت "کسشر" است که حتی واژه کسشر هم نمی تواند میزان واقعی کسشر بودن این سریال را نشان دهد.

سریال در مورد پسری عجیب غریب و با اندکی مشکلات ذهنی است که در عمرش جنس مونث رو در فاصله سی متری اش هم حرکت نکرده چه برسد به اینکه با او حرف بزند پس میزان کف کسی این پسر را خودتان حدس بزنید که البته عوامل فیلم سعی کرده اند این میزان از حشریت را در پشت شخصیت و چهره گوگولی مگوری بازیگر نقش پنهان کنند و به بدترین نحو ممکن سعی کرده اند از آن یک شخصیت "داداشی طوری" بسازند. از همان هایی که تمام دختران به آنها اعتماد میکنند و گرم میگیرند ولی خب ریده ان.

این پسر مادرجنده است... صبر کنید! قصدم فحش دادن یا استفاده از کلمات رکیک نیست( از من با ادب تر مگه سراغ دارید؟)... مادر این پسر به معنی واقعی کلمه شغل فاحشگی را انتخاب کرده ولی نه از آن فاحشه هایی که شما میشناسید. یک فاحشه مدرن! او در واقع یک سکس تراپیست است و کارش دادن مشاوره در مورد روابط جنسی به مراجعه کنندگانش است و هر چند وقت یکبار با یکی از آنها هم وارد بستر شده و تمام حرکات کشتی فرنگی و آزاد را با هم تمرین می کنند... در واقع سازندگان سعی کرده اند با دادن قرار دادن نقش یک سکس تراپیست و ایجاد روابط حسنه با مشتری هایش تابوی سکس را بشکنند که خب این چیزی از میزان فاحشگی آن زن کم نمی کند.

برگردیم به نقش اول قصه، همان پسر خوشگل سگ حشر. طبیعی است که آدم عاقل با همچین آدمی رفاقت نمی کند بنابراین این پسر از دار دنیا تنها یک رفیق دارد که دارای تمایلات همجنسگرایانست و از قضا سیاه پوست هم میباشد(مدیونید اگر فکر کنید کاملا اتفاقی است)... صبر کنید... بله درست شنیدید! یک آدم سیاه پوست و گی آن هم به صورت همزمان!... روشنفکران جامعه اکنون با شنیدن این جمله  در آسمان هفتم سیر میکنند و حس میکنند توانسته اند دنیا را تغییر دهند... با آنها کاری نداریم تنها با گفتن یک آفرین آنها را با حال خودشان و تفکراتشان تنها میگذاریم تا با ارگاسم روحی برسند.

اینها تنها گوشه ای از هزاران شخصیت عجیب و غریب این سریال است. حالا تمام این شخصیت ها را داخل یک مدرسه تصور کنید که در هر قسمت با ماجرا های مختلفی دست و پنجه ترم میکنند... میزان کلیشه ای بودن و بیخود بودن را دیگر خودتان حدس بزنید. حتی ژانر سریال که قرار بود کمدی باشد به نجات آن از این منجلاب گه و کثافت نجات نمی دهد. یک مشت شوخی خنک و بی مزه که الحق مخصوص افراد با آیکیو ۸۴ به پایین است( یعنی حتی از ایرانی جماعت هم خنگ تر). پس اگر با شوخی های آن خندیده اید و حس کرده اید سریال بامزه ای است بدانید هنوز دیر نشده، صدایش را در نیاورید.

در مورد بازیگری سریال هم چیزی برای گفتن نیست که الحق کیفیت بازیگرانش در حد نقش های سیاهی لشگری سریال های ماه رمضانی ایران است.

حرف آخر اینکه اگر سریال را تا به حال ندیده اید، نبینید. اگر فقط فصل اول را دیده اید زحمت فصل دوم را نکشید و اگر هردو فصل را دیده اید بروید و برای آن حجمی از اینترنت و وقت را پای دیدن این سریال گذاشته اید تا ابد بگرید.