بی قانون

شما همین پست قبل رو ببینید، توی این اوضاع قمر در عقرب کشور(که حقیقتا دیگه سخته بهش گفت کشور)، سطح دغدغه دانشجوی مملکت گرون شدن تعرفه اسنپ و تپسی عه. که برمیگرده به همون اقتضای سن( که البته بازم جای تاسف داره، دانشجوی مملکت الان باید دغدغه اش این باشه که شب رو با یار چطور سحر کنه که بگذریم...)

از دغدغه و اقتضای سن میگفتم. (همزمان با خوندن این جمله تصور کنید که دارم پیپ ام رو روشن میکنم و کلاه جلال آل احمدی هم به سر دارم).در اینکه هرکس به نسبت سنی که داره دغدغه های متفاوتی هم داره شکی نیست. یکی تو شونزده سالگی دغدغه اش گرفتن نمرات عالیه، همون آدم بیست سال بعد وقتی  عضو داعش شد دغدغه اش این میشهکه دقیقا کی سیم بمبی که به خودش چسبونده رو بکشه.

اما وقتی میبینم که دغدغه اصلی اکثرا توی این دوره شده که به سیاهپوستا و همجنسگراها توی هالیوود نقش بیشتری بدن یا نقش جیمز باند رو به یه زن بدن تا به قول خودشون "برابری" ایجاد بشه یا با جمله یه بچه شونزده ساله که گفت how dare you همه جهان کف و خون بالا آوردن بیشتر به این نتیجه میرسم هیچ دغدغه ای ارزش اینو نداره که زندگی رو وقفش کنی و یا... اصلا اگر خواننده قبلی وب باشید می دونید من مخالف هر چیزی ام که بیش از اندازه بهش اهمیت داده بشه و اینکه من دارم اینقدر راجب به این موضوعات حرف میزنم نشون میده خیلی بیش از حد دارم بهش اهمیت میدم و این برخلاف اون چیزیه که تا الان داشتم راجبش حرف میزنم... پس طبق معمول هیچی رو جدی نگیرید و دغدغه اصلیتون رو بزارید روی پول و زنان زیبا... پول و زنان زیبا.