بی قانون

عینکم تو راه خرد و خاکشیر شد و این حالا یعنی نمیتونم اشیاء بیشتر از یک متر رو واضح ببینم( که شامل درختان و تیر برق های توی خیابون هم میشه... اگر نمی دونستید بدونید من به نگاه کردن درختان و تیر برق های خیابون علاقه دارم)، به خوابگاه که برگشتم به جای یک لیوان چایی اصیل و دم کرده توی لیوان شیشه ای، نصف لیوان چایی کیسه ای توی لیوان پلاستیکی انتظارم میکشید... که یعنی فاجعه... یک کلمه آناتومی متوجه نمیشم... پول چندانی ندارم...وضعیت بهداشتی زندانی های آشویتس از وضعیت اتاق ما بهتره... معضل شام...دوباره مشکل پول... و دوباره پول... و دوباره پول.

خلاصه که میشه نتیجه گرفت که هر وقت احساس کردید حتی توی بهشت هم هستید اینو بدونید که زندگی آلت به دست پشت در وایساده و منتظره شما برید تو.