بی قانون

دیگه به یه جایی رسیده بودم که مطلقا هیچ حسی به هیچی نداشتم. دیگه چیزی برای نوشتن به ذهنم نمیرسید. خمودی و سنگینی عجیبی از داخل داشت داغونم میکرد به خاطر همین تصمیم گرفتم یه مدت از همه چی ببرم، از نوشتن از کتاب خوندن از فیلم دیدن از همه چی تا شاید یه اتفاقی بیوفته تا مثل این ابرقهرمان های فیلما که همیشه توی مبارزه اولشون با بدمن شکست بدی میخورن و یه مدت میرن گوشه نشین میشن ولی بعد یه انقلاب درونشون شکل میگیره و متحول میشن یه بازگشت شکوهمندانه دارن، برگردم. خلاصه که منتظر نشستم تا اون انقلاب درونی شکل بگیره تا اینکه اون اتفاق افتاد. اتفاقی که باعث شد جرقه اون انقلاب درونم شکل بگیره و به قولی زندگیم بالاخره از این یکنواختی در بیاد و الان بی صبرانه منتظرم این خبر خیلی خیلی خیلی مهم رو بهتون اعلام کنم :

کفشام رو دزدیدن.